IC 405 (znana tez jako Mgławica Płonąca Gwiazda) – jest jasną mgławicą, znajdującą się około 1500 lat świetlnych od Ziemi w konstelacji Woźnicy,swoją nazwę zawdzięcza poszarpanym włóknom pyłu i gazu. Została odkryta i opisana przez Maxa Wolfa jako "palące się ciało, z którego niczym gigantyczne protuberancje wydaje się buchać parę olbrzymich zakrzywionych płomieni". To sformułowanie doprowadziło do przyjęcia popularnej dziś nazwy. IC 405 jest podświetlana przez jonizującą energię jaskrawej gwiazdy typu widmowego O, AE Aurigae.
W mgławicy tej zachodzą dwa różne procesy nadające jej odmienne barwy. Wysokoenergetyczne światło AE Aurigae wybija elektrony z otaczającego gazu. Gdy zachodzi proces odwrotny i proton przechwytuje z powrotem elektron, wydziela najczęściej światło czerwone. Z kolei mieszanina światła czerwonego oraz niebieskiego pochodzącego od AE Aurigae i odbijanego przez otaczający pył nadaje obszarom mgławicy barwę purpurową. Oba rejony mgławicy są określane odpowiednio jako mgławica emisyjna (wydzielająca światło) oraz mgławica refleksyjna (odbijająca). Półtora stopnia na wschód od Mgławicy Płonąca Gwiazda znajduje IC 410, słaba mgławica otaczająca otwartą gromade gwiazd NGC 1893.W IC 410 najbardziej znane i charakterystyczne są "kijanki".